Onmacht, ontspoorde zorg

Mantelzorg kan erg zwaar zijn. En een grote belasting opleveren waardoor de mantelzorg soms ook aan het einde van zijn of haar Latijn komt.

Het komt daarbij voor dat de mantelzorger of een ander die bij de zorg voor een patiënt met dementie betrokken is, zijn geduld niet kan bewaren. Hij of zij kan dan ruwer reageren dan hij anders zou doen.

Als de patiënt voor de tiende keer hetzelfde vraagt, schiet de mantelzorger uit zijn slof.

Dat kan zijn door boos te worden en een keer flink te schelden. Het gebeurt ook wel eens dat de neiging om iemand eens letterlijk aan te pakken niet meer te beheersen is. En dat er bijvoorbeeld geknepen wordt of dat er klappen vallen.

Het is begrijpelijk dat het gebeurt. Het kan iedereen overkomen. Maar het is natuurlijk niet de bedoeling van de mantelzorger. En het is ook niet goed. Het kan de dementerende onrustiger maken en het kan bij de mantelzorger schaamte en schuldgevoel met zich meebrengen.

Als u dit overkomt, kunt u het zien als een teken dat het u echt te veel begint te worden en dat u hulp moet vragen. Bij de verzorgende van uw dementerende, en ook voor uzelf om die boosheid en onmacht te bespreken en een plaats te geven.